از كثرت راه رفتن درد گرفت . المَعِص - كسى كه پاى او پيچ خورده يا از بسيارى راه رفتن درد گرفته است . المِعْصَار - [ عصر ] : دستگاه افشره گيرى ، آبميوه گيرى . المِعْصَال - ج مَعَاصِيل [ عصل ] : چوگان ، عصاى سر كج كه با آن شاخه‌هاى درخت را فرو كشند . المُعَصَّب - [ عصب ] : مفع ، تاجدار ، بزرگوارى كه بر سر تاج دارد ، گرسنه ، بينوا . المُعْصِر - [ عصر ] : « امرأَةٌ مُعْصِرٌ » ج مَعَاصِر و مَعَاصِير : دخترى كه به حد بلوغ و جوانى رسيده است . المَعْصَر - ج مَعَاصِر [ عصر ] : مرادف ( الْمَعْصَرة ) است . المِعْصَر - ج مَعَاصِر [ عصر ] : مرادف ( المِعْصَرة ) است . المُعَصَّر - [ عصر ] : مفع ، پناهگاه . المُعْصِرات - [ عصر ] : ابرهاى باران زا . المَعْصَرَة - ج مَعَاصِر [ عصر ] : جاى فشردن . المِعْصَرَة - ج مَعَاصِر [ عصر ] : آب ميوه گيرى . المُعْصِف - [ عصف ] : « ريحٌ مُعْصِفٌ » ج مَعَاصِف : بادهاى سخت و تند . المُعْصِفَة - [ عصف ] : « ريحٌ مُعْصِفَة » ج مَعَاصِف : باد تند و سخت . المِعْصَم - ج مَعَاصِم [ عصم ] ( ع ا ) : مچ دست ؛ « احاطَ به احاطةَ السّوار بالمِعْصَم » : بسان حلقه يا دستبند او را احاطه كرد . المَعْصُوب - [ عصب ] : مفع ، بسيار گرسنه ، شمشير نازك . المَعْصُوم - [ عصم ] : مفع ، پاك و منزه ؛ « مَعْصُوم من الضَّلال و مِنَ الزَّلَل » : پاك و منزه از هر گمراهى و اشتباه . المَعْصِيَة - [ عصى ] : مص ، - ج مَعَاصٍ : گناه . المِعْصِيل - ج مَعَاصِيل [ عصل ] : مرادف ( المِعْصال ) است . مَعِضَ - - مَعَضاً من الأمر : در خشم شد و بر او ناگوار آمد . مَعَّضَ - تَمْعِيضاً [ معض ] ه : او را بخشم آورد ، به او آسيب زد . المَعِض - آنكه از چيزى در خشم و بر او ناگوار باشد . المِعْضَاد - [ عضد ] : مرادف ( المِعْضد ) است ، بازو بند ، كارد قصابى . المِعْضَد - ج مَعَاضِد [ عضد ] : داس كه با او درخت مىبرند . المِعْضَدَة - [ عضد ] : كيسهء پول . المُعْضِل - [ عضل ] : « داءٌ مُعْضِلٌ » : درد بى درمان . المُعْضِلَة - ج مُعْضِلَات [ عضل ] : مؤنث ( المُعْضِل ) است ، مسألهء مشكل و پيچيده ، كار مشكل كه خروج از آن سخت باشد ؛ « المُعْضِلَات » : سختيها ، بلاها . مَعَطَ - - مَعْطاً الشيءَ : چيزى را كشيد و گسترانيد ، - بحقِّ فلانٍ : كار او را بتأخير انداخت ، - السّيفَ : شمشير را كشيد ، - الريشَ : پر را كند . مَعِطَ - - مَعَطاً الذئبُ : موى گرگ ريخت . المَعِط - شخص بى مو ، كسى كه بر روى تن او موى نباشد . المَعْطَاء - مؤنث ( الأَمْعَط ) است ؛ « ارْضٌ مَعْطاءُ » : سرزمين خشك و بى آب و علف . المِعْطَاء - ج مَعَاطٍ و مَعَاطِيّ [ عطو ] : بسيار بخشش كننده ( اين كلمه براى مذكر و مؤنث يكسان به كار مىرود ) . المِعْطَار - [ عطر ] : شخص بسيار خوشبو ( اين كلمه براى مذكر و مؤنث يكسان به كار مىرود ) . المِعْطَاش - [ عطش ] : شخص بسيار تشنه ( اين كلمه براى مذكر و مؤنث يكسان به كار مىرود ) . المِعْطَال - [ عطل ] من النساء : زن بى زيور آلات كه با اين روش خو گرفته باشد . المُعْطَب - ج مَعَاطِب [ عطب ] : جاى هلاك شدن و از ميان رفتن . المَعْطَس - ج مَعَاطِس [ عطس ] : بينى . المَعْطِس - ج مَعَاطِس [ عطس ] : مرادف ( المَعْطَس ) است . المَعْطَش - ج مَعَاطِش [ عطش ] : هنگام تشنگى . المَعْطَشَة - ج مَعَاطِش [ عطش ] : زمينى كه در آن آب نباشد . المَعْطِف - ج مَعَاطِف [ عطف ] : گردن ، پالتو ، روپوش لباس ، بارانى . المِعْطَف - ج مَعَاطِف [ عطف ] : شمشير . المُعَطَّل - [ عطل ] : اسم مفعول است ، سرگردان ، بلا تكليف . المُعَطَّلَة - [ عطل ] : مؤنث ( المُعَطَّل ) است ، پيروان مذهب تعطيل . المَعْطَن - ج مَعَاطِن [ عطن ] : خوابگاه شتران و آغل گوسفندان نزديك آب . المَعْطِن - ج مَعَاطِن [ عطن ] : مرادف ( المَعْطَن ) است . المُعْطَيَات - [ عطو ] : مسائل اساسى و ريشه اى ، مذاكرات مقدماتى پيرامون بحث و پژوهش . المِعْطِير - [ عطر ] : شخص عطر آگين ، كسى كه بر خود بسيار عطر زند ( اين كلمه براى مذكر و مؤنث يكسان به كار مىرود ) . المُعْظَم - [ عظم ] : « مُعْظَمُ الشيءِ » ج مَعَاظِم : بيشترين چيزى . المُعْظَمَة - [ عظم ] : بلاى سخت و مصيبت شديد . المُعَفَّن - [ عفن ] : « لحمٌ مُعَفَّنٌ » : گوشت گنديده و بد بو . المَعْفُور - [ عفر ] : خاك آلود . المَعْفُون - [ عفن ] : « لَحْمٌ مَعْفُونٌ » : مرادف ( المُعَفَّنُ ) است . المِعْقَاد - [ عقد ] : گردنبند ، مهره كه بر گردن كودك آويزند . المِعْقَار - [ عقر ] من السروج : زينى كه پشت ستور را زخم كند . المُعَقِّبَات - [ عقب ] : فرشته‌هاى شب و روز ، تسبيحات پى در پى گويندگان . المَعْقِد - ج مَعَاقِد [ عقد ] : جاى گره زدن ،